Danas je godišnjica pogibije brigadnog generala Armije Republike Bosne i Hercegovine Izeta Nanića, legendarnog komandanta 505. viteške bužimske brigade, čije ime zauzima posebno mjesto u historiji odbrane Bosne i Hercegovine.
Nanić je život izgubio 5. augusta 1995. godine tokom završnih borbenih dejstava na području Krajine. Poginuo je svega nekoliko sati prije nego što je okončana deblokada tog dijela Bosne i Hercegovine, predvodeći svoje borce na prvoj liniji fronta.
Rođen je 4. oktobra 1965. godine u Bužimu, kao drugo od sedmero djece Rasime i Ibrahima Nanića.
Nakon završene osnovne škole u rodnom gradu, vojno obrazovanje nastavio je u Zagrebu, gdje je završio Srednju vojnu školu. Studije je potom nastavio na Vojnoj akademiji, koju je upisao 1984. godine u Beogradu na smjeru Ratno vazduhoplovstvo i Protivvazdušna odbrana. Dio školovanja proveo je u Sarajevu, dok je akademiju završio u Zagrebu 1987. godine. Kao oficir tadašnje Jugoslovenske narodne armije službovao je u Kragujevcu.
Početkom 1992. godine napustio je JNA, prepoznajući političke i vojne okolnosti koje su vodile agresiji na Bosnu i Hercegovinu, te se vratio u Bužim kako bi učestvovao u organizaciji odbrane svog kraja.
Od samog početka rata imao je ključnu ulogu u uspostavljanju sistema odbrane. Formirao je Štab Teritorijalne odbrane Bužim, kojim je od 1. augusta 1992. godine komandovao. Bio je jedan od osnivača 105. bužimske udarne krajiške brigade, iz koje je kasnije nastala čuvena 505. viteška motorizovana brigada, jedna od najuspješnijih i najcjenjenijih jedinica Armije Republike Bosne i Hercegovine. Pod njegovim rukovodstvom brigada je ostvarila niz značajnih vojnih uspjeha u odbrambenim i oslobodilačkim operacijama.
Posebno je radio na formiranju elitnih jedinica poput ČSN-BSN „Hamza“ i DIV „Gazije“, koje su stekle reputaciju među najefikasnijim sastavima Petog korpusa. Istog dana kada je započela vojno-redarstvena operacija „Oluja“, jedinice Petog korpusa Armije RBiH pokrenule su akcije s ciljem oslobađanja okupiranih teritorija i spajanja s hrvatskim snagama.
Pripadnici 505. viteške brigade probili su neprijateljske položaje na području Čorkovaće i nastavili napredovanje prema Dvoru na Uni.
U borbama na području Suhe Međe, odnosno Vijenca, Izet Nanić poginuo je u neprijateljskoj zasjedi dok je lično predvodio svoje vojnike.
Njegova pogibija predstavljala je jedan od najtežih gubitaka za Peti korpus Armije RBiH u završnici rata.
Za iskazanu hrabrost i doprinos odbrani zemlje odlikovan je priznanjem „Zlatni ljiljan“ 1994. godine.
Tri godine nakon njegove pogibije posthumno mu je dodijeljen „Orden heroja oslobodilačkog rata“, a unaprijeđen je i u čin brigadnog generala.
Sjećanje na Izeta Nanića i danas se njeguje širom Bosne i Hercegovine, a posebno u Krajini, gdje se smatra simbolom odlučnosti, vojnog umijeća i borbe za slobodu. U Nanića Dolini kod Bužima podignuto je spomen-obilježje njemu i njegovom bratu Nevzetu, dok uspomenu na legendarnog komandanta čuvaju njegovi saborci, brojne godišnjice i generacije koje uče o njegovoj ulozi u odbrani države.
